प्रहार

आकाश,
रगताम्मे मुहार बनाएर,
बलिन्द्र पसिना स्वखलन गराउँदै
पोखिई रहेछ, तिमी मान्छे जस्तै
कर्मशिल उत्तेजनामा ।

धरती ,
समतलमा उत्तानो परेर,
कृडाकी मैंया झैं,
आनन्दको अनुभुती लिई रहेछ,
प्रतेक पिँडाका दर्दहरु सहँदै ।

क्षितिज,
आकाश र धर्तिको समागममा,
बिनासित्ती हुर्किएको भ्रुँण बोकेर,
जिन्दगी भरी अभावका शुलहरु
छातिमा प्रहार गरिरहन्छ ।
          .........गरिरहन्छ ।