ममताको फेदिमा उभिएर,
राष्ट्रियताको शिखरसम्म चड्न तयार,
आफ्नै भुगोलको देशान्तर र अक्षाम्समा अल्झिएर,
एउटा महादेश देखी अर्को महादेशसम्म,
बुर्कुसी मार्दा-मार्दैको
म आदिम पुरुष अनि तिमी मेरी हब्बा,
तथ्य नमिलेको साद्ध्य झैं
व्याकरण नमिलेको संघर्षमा,
हामी कहिले सम्म बल्झी रहने छौं ?
हो! हामी हर्दम पिल्सी रहनेछौं,
तर कदाचित तिमीले
आईय्या.........., आत्थाह.......... नभन्नु,
किनभने,
म जयमाया को सन्तान हुँ !
टिस्टा-रङ्गित देखि
किल्ला-काँगडा र सत्लुज सम्म
उदाउँन सक्ने हामी,
आज पोछु र मोछु देखी हारेर,
मानस र धन्सिरी देखी भागेर,
यहाँ, डोरिको सहारा म पक्कै लिन्न ,
किनभने,
म जयमायाको सन्तान हुँ!
No comments:
Post a Comment