जिन्दगी र सपनाहरु

यी तुहिँदै ब्युँतिदै गर्ने सपनाहरु सङ्गै
मर्दै जाग्दै गर्ने यो जीवन पनि
रङ्गमन्चका शङ्ग्राहलय भरि
टाटे-पाङ्ग्रें पार्दै सजाउँला भन्थें,
उसले अलिकती माग्यो
लौ न त भनी दिईहालें ।
फेरी अर्को उसले पनि माग्यो
उसलाई पनि उब्रे-पाब्रेको
सिला साङ्ग्लो गरी दिईहालें ।

एक जोडी सपनाहरुको
भरखरै मात्र्
दाह-संस्कार सकेर आएथें,
अब,
फेरी कती सपनाहरुले
जन्म लिनु पर्ने हो ?
अनी कती तुहिनु पर्ने हो ?
यो मरेर बाँचेको जीवनले
फेरी कती चोटि
मर्दै बाँच्दै गर्नु पर्ने भो ।
यो मन सँधै
घाईतेको घाईते नै रहने भो ।

No comments:

Post a Comment

अधिक पढिएको